วันนี้ตื่นแต่เช้า (9.00) สำหรับวันอาทิตย์นะ ยังไงก็อยากตื่นสักเที่ยงอ่ะ วันอาทิตย์ทั้งที วันนี้อยู่บ้านคนเดียวแม่ไม่อยู่ แม่ไปลำปางนะ ตื่นมาก็ทำงานบ้านตอนนี้ยังซักผ้าไม่เสร็จเลย ที่บ้านกำลังติดตั้งน้ำประปาอยู่ ไฟเลยไม่มีใช้ซะงั้นอ่ะ เมื่อคืนนี้นอนเร็วมากๆ เพราะไม่อยากรับโทรศัพท์บาสเลย เบื่อตัวเอง เมื่อไหร่จะโต ๆ เป็นคนที่เข้มแข็งกว่านี้ อ่อนแอแล้วก็ไร้ความคิดในคนแบบฉัน เฮ้อ...ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาคิดจิตวิตกอะไรกันนักกันหนากับเรื่องแบบนี้ แทนที่จะเอาเวลาไปตั้งใจเรียนให้มากๆ อยากจะแข็งแรงให้มากกว่านี้จริงๆ เมื่อวานนี้สิ ไปเรียนโปรแกรม ProShow กับ Premier 6.5 มา เป็นอะไรที่ยากมากเลยนะ ไม่เป็นไรสงสัยต้องไปหาหนังสือมาทดลองเรียนเองแล้วละ เพราะอาจารย์บอกว่าไปเรียนข้างนอกแพงกว่าพวกเรียนโปรแกรมที่ใช้ในปัจจุบันนี้เสียอีก เฮ้อ..เบื่อแต้ พรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนอีกแล้ว เบื่อจังเลย การบ้านก็ยังไม่เสร็จสักติ๊ด เบื่อๆ การบ้าน soc sci นี่ เป็นอันงง แต่เราจะเตรียมตัวพูดอภิปรายกันนี่สิ เป็นอะไรที่ยากกว่าอีก เด๋วเราก็ต้องหามาว่า คอนเซปของเศรษฐกิจพอเพียงนี่คืออะไร เฮ้อ
เซงจิตอย่างแรง เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน พอขำ ๆ ต้องรีบไปทำการบ้านต่อละเด้อ ไปแล้วนะ แง้บๆ
ฝากเพลงหนึ่งเพลงเอาไว้เตือนสติตัวเอง...
SOMEONE I USED TO KNOW HIM DEEPLY DOWN INSIDE..
THAT SMILE I HAVE SEEN BEFORE.
NOW, ALL THOSE SWEET-TOUCHY WORDS HAS GONE AWAY.
SINCE YOU SAID YOU HAVE TO GO ..
WHAT CAN I DO?
EVEN I CRY YOU A RIVER, YOU WOULD NOT STAY.
SO THIS IS ALL I CAN DO…
I WOULD ACCEPT THE PAIN YOU LEFT BEHIND.
I WOULD HAVE TO BE PATIENT TOWARD THIS FEELING OF DYING WITHOUT YOU
I CAN NOT RUNAWAY FROM THE TRUTH THAT YOU HAD GONE.
SO, I NEED TO BE STRONG TO GET THROUGH MY HARD TIME.
I HOPE ONE DAY I WOULD BE FINE.
EVEN I HAVE NO DIEA HOW LONG IT WOULD TAKE.
YOU USED TO BE MY EVERYTHING
I WOULD LIKE TO SAY “THANK YOU” FOR SUCH THINGS YOU DID TO ME TILL THESE DAYS.
คิดถึงเธอเสมอ ถึงแม้เธอจะไม่เคยคิดถึงฉันเลย
